Η έννοια της ασφάλισης, αν και σε εξαιρετικά απλουστευμένη μορφή, πρωτοεμφανίστηκε πριν από περίπου 4.000-5.000 χρόνια στις περιοχές της Μέσης και της Άπω Ανατολής. Η σημασία της ασφάλισης αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η γέννηση της συμπίπτει σχεδόν με την δημιουργία των πρώτων οργανωμένων κοινωνιών.

Στην αρχή είχε την έννοια της αλληλοβοήθειας μεταξύ των ανθρώπων και στη συνέχεια πήρε πιο σύνθετες μορφές. Έτσι, εργάτες που συχνά υπέφεραν από κακές συνθήκες εργασίας και ατυχήματα, αποταμίευαν ένα μικρό ποσό από την αμοιβή τους όσο ήταν υγιείς, για να παραχωρηθεί σε κάποιον που δεν μπορούσε να εργαστεί σε περίπτωση που του συνέβαινε κάποιο ατύχημα.

Μεγαλέμποροι συνήθιζαν να κάνουν διασπορά των προϊόντων τους σε περισσότερα του ενός πλοία, έτσι ώστε να μην υποστούν πλήρη οικονομική καταστροφή σε περίπτωση που κάποιο πλοίο βυθιζόταν. Ακόμη, διέθεταν ένα ποσό από τα κέρδη τους σε ένα κοινό ταμείο που τους αποζημίωνε σε περίπτωση απώλειας των εμπορευμάτων από πειρατές ή εξαιτίας δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Τέλος, πασίγνωστη είναι η ιστορία που περιγράφει πώς οι αρχαίοι Έλληνες συγκέντρωναν συστηματικά χρήματα τα οποία χρησιμοποιούσαν σε περίπτωση που κάποιος πέθαινε, για να πληρωθούν τα έξοδα της κηδείας του και να ενισχυθεί οικονομικά η οικογένεια του.

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι η λογική της ασφάλισης παραμένει ίδια εδώ και 5.000 χρόνια: Όταν είμαστε πολλοί και χωρίς να έχουν συμβεί απρόοπτα γεγονότα, δίνουμε ελάχιστα χρήματα στον "κοινό κουμπαρά" έτσι ώστε την ώρα του απρόοπτου να μπορούμε να αντλήσουμε τα απαραίτητα κεφάλαια από εκεί και να αποκαταστήσουμε τη ζημιά. Οι αρχαίοι πολιτισμοί είχαν πολύ σοφά σκεφτεί ότι η ζημιά είναι αναπόφευκτη. Γι' αυτό σχεδίασαν έναν τρόπο να αντιμετωπίζουν τις δύσκολες καταστάσεις προετοιμαζόμενοι νωρίτερα. Είναι από τα σπουδαιότερα διδάγματα εκείνων των ανθρώπων προς τους μελλοντικούς λαούς.

Αυτό κάνει και η ασφάλιση στις μέρες μας. Ζητά ουσιαστικά από τους πολλούς να δίνουν ελάχιστα, έτσι ώστε όταν κάποιος από αυτούς βρεθεί σε ανάγκη, να αντλήσει τα αναγκαία κεφάλαια από το "κοινό ταμείο βοήθειας", χωρίς να επιβαρυνθεί ούτε εκείνος, ούτε οι υπόλοιποι περισσότερο.